Tάβλι

Παίζεται σε σπίτια, σε καφενεία, σε καφετετέριες, σε φοιτητικά στέκια, παντού! Σε κάθε ευκαιρία, σε μια απογευματινή ανάπαυλα, στη διάρκεια μιας επίσκεψης σε ένα φίλο, ή φίλη, στις διακοπές, οι παρέες, παίζουν τάβλι.

Το ποιος παίζει τάβλι, δεν έχει να κάνει με τη καταγωγή, με το μορφωτικό επίπεδο, με την οικονομική επιφάνεια. Δεν έχει σημασία αν είσαι πλούσιος επιχειρηματίας, χαμηλόμισθος συνταξιούχος, ή άνεργος, άγνωστος, ή επώνυμος, καλλιτέχνης, ή φοιτητής, μισθωτός ή τεχνοκράτης. Για να παίζεις τάβλι και να είσαι καλός παίκτης το μόνο που χρειάζεται είναι να αγαπάς το παιχνίδι και να εκπαιδεύεσαι, συνεχώς.

Το τάβλι είναι ένα γρήγορο, ανταγωνιστικό και διασκεδαστικό παιχνίδι. Χρειάζεται εμπειρία, γνώση και γρήγορα ανακλαστικά. Δίνει το έναυσμα για λεκτικές κόντρες και πειράγματα, με τη συμμετοχή όλης της παρέας.

Τάβλι, Γενικές υποδείξεις :

Στο τάβλι τα πούλια μετακινούνται αφού πρώτα πέσουν τα ζάρια, που φυσικά είναι μία πολύ συνηθισμένη πράξη. Τον ξεχωριστό ερεθισμό του όμως του τον δίνουν διάφορα άλλα στοιχεία.

Το βλέπουμε αυτό κυρίως όταν ψάχνουμε για διαφορές και παραλλαγές απέναντι στο πολύ διαδομένο Backgammon.
Οι «Πόρτες» είναι περίπου ίδιες με το Backgammon, με ορισμένες, μικρές δια- φορές. Το «Πλακωτό» είναι η καθαρή Ελληνική παραλλαγή και το «Φεύγα» είναι η Τούρκικη μορφή του παιχνιδιού, η οποία στην Ελλάδα είναι γνωστή και με το Τούρκικο όνομά της, το «Μουλτεζίμ». Οι παραλλαγές αυτές παίζονται συνήθως σ΄ αυτήν την σειρά, ώσπου ένας από τους αντίπαλους φτάσει τους 7 βαθμούς.

Και τώρα ορισμένες γενικές υποδείξεις, οι οποίες ισχύουν σ΄ ολόκληρο το Ελλη- νικό τάβλι (μερικές διαφέρουν από τους κανονισμούς του Backgammon):

• Ποιος από τους δύο παίχτες θα κάνει την αρχή, αυτό ορίζεται ρίχνοντας ο καθένας ένα μόνον ζάρι. Οποίος ρίξει το μεγαλύτερο αριθμό, αρχίζει το παιχνίδι. Σε περίπτωση ισοπαλίας επαναλαμβάνεται η διαδικασία μέχρι να βρεθεί ο ένας καλύτερος.

• Κατά τ΄ άλλα ρίχνονται δύο ζάρια και οι αριθμοί πρέπει να παιχτούν ξεχωριστά.

• Εάν ένας αριθμός δεν μπορεί να παιχτεί, τότε χάνεται, εάν όμως υπάρχει έστω και μία δυνατότητα να παιχτεί, τότε η κίνηση είναι υποχρεωτική, έστω και αν είναι άσχημη.

• Οι διπλές ζαριές παίζονται τέσσερις φορές, επίσης κατά δυνατότητα.

• Στόχος του παιχνιδιού είναι να φτάσουν τα πούλια του παίχτη στο τελευταίο τέταρτο του ακάβου, ώστε να μπορούν να μαζευτούν.

• Για το μάζεμα ισχύουν και επιπρόσθετοι κανονισμοί. Αρχίζει αφού φτάσουν και τα 15 πούλια στο τερματικό τέταρτο.

• Νικητής είναι ο παίχτης που μαζεύει πρώτος όλα τα πούλια. Παίρνει το παιχνίδι μονό, ή διπλό αν ο αντίπαλος δεν καταφέρει να μαζέψει έστω κ΄ ένα πούλι. Σε κάθε περίπτωση παίρνει και το δικαίωμα της αρχής του επόμενου παιχνιδιού.